Size bir hikayeden bahsetsem… Yakın tarihimizden, üzücü bir hikaye. İnsanların hayatını kaybettiği, umutların yarım kaldığı, aynı memleketin evlatlarının birbirlerini anlamak yerine karşı karşıya geldiği dönemlerin hikayesi. Birbirimizi dinlemek, ortak bir yol bulmak yerine bazen suçlamayı, ayrışmayı, hatta birbirimizi dışlamayı tercih etmişiz. Sonuçta kazanan olmamış, geleceği karartmak, gelecek nesillerin umudunu yitirmesi olmuş; kaybeden hep bu ülkenin insanı… Daha kötüsü bu tekrarlanır hale gelmiş! Tek tesellimiz ise her iki tarafında kayıp vermesi olmuş. Bu meşhur ve maruf kazan, kazan yerine kaybettim, kaybettin denklemine dönüşmüş; kavrulmuş, mahvolmuşuz. Ve o gün bugündür hep aramaktayız bir düşmanı içerde ve dışarda. Halbuki aynaya bakmalıydık, çünkü duruyor karşımızda öylece! Bugün çok şey değişti, çok yol aldık. Yine de geçmişin bize bıraktığı en önemli sorumluluk, aynı acıların bir daha yaşanmaması için birbirimizi dinlemeyi, farklılıklarımızla birlikte yaşamayı ve ortak geleceğimizi korumayı başarabilmek. Adaya ayak bastığımda bütün bunlar birden zihnime üşüştü. Geçmişin ağırlığını ve gelecek kuşaklara karşı sorumluluğumuzu yeniden hissettim. Öyle ya, 1959 doğumluyum ben.. Ve bütün bu yakın tarihin içinden geçerek geldim. Hissettiklerim acılarla yoğrulmuş gerçek deneyimlere dayanıyor.
